{*~*~* دریای شعر*عرفان*محبت*~*~*}

شب شد و دل بیچاره
خسته از تنهایی شب ،چون طفل بی کس، پناه برده به تاریکی شب
خشخش برگ درختان،این دل تنها سر در گریبان
چون ابر باران،غافل میرود،میرود به سمت پرتگاه
در راه بر روی درختان،یادگاری از عشق
عشقی بی فرجام مینویسد:چه ساده میتوان شکست !!!!!!!!
امامن هنوزامیدوارم ..............
مینگارم وحک میکنم تمثالت رابروی درخت تاماندگاربماند
ازدرخت اجازه گرفتم
قسمتی ازوجودش رابرایم به عاریه دادتاتوراآنجاترسیم کنم
این تنهادرختیست که درخانه من است
هرروزصبح وقتی به سراغش میروم توراآنجامی بینم
هرروزبایدبه آن آب بدهم
تاتونفس بکشی ........

 

 

آدمي پرنده نيست‌

تا به هر كران كه پركشد، براي او وطن شود

سرنوشت برگ دارد آدمي‌

برگ‌، وقتي از بلندِ شاخه‌اش جدا شود،

پايمال عابران كوچه‌ها شود

 

محمد كاظم كاظمي

 

 

حسرت نبرم به خواب آن مرداب

کآرام درون دشت شب خفته ست

دریایم و نیست باکم ازطوفان

دریا همه عمر خوابش آشفته ست

شفیعی کدکنی

ازمدادبیاموز ***** ***** صفت اول : می توانی کارهای بزرگ کنی، اما هرگز نباید فراموش کنی که دستی وجود دارد که هر حرکت تو را هدایت می کند. اسم این دست خداست، او همیشه باید تو را در مسیر اراده اش حرکت دهد. *** *** صفت دوم : باید گاهی از آنچه می نویسی دست بکشی و از مداد تراش استفاده کنی. این باعث می شود مداد کمی رنج بکشد اما آخر کار، نوکش تیزتر می شود ( و اثری که از خود به جا می گذارد ظریف تر و باریک تر) پس بدان که باید رنج هایی را تحمل کنی، چرا که این رنج باعث می شود انسان بهتری شوی. *** *** صفت سوم : مداد همیشه اجازه می دهد برای پاک کردن یک اشتباه، از پاک کن استفاده کنیم. بدان که تصحیح یک کار خطا، کار بدی نیست، در واقع برای اینکه خودت را در مسیر درست نگهداری، مهم است. *** *** صفت چهارم : چوب یا شکل خارجی مداد مهم نیست، زغالی اهمیت دارد که داخل چوب است. پس همیشه مراقب باش درونت چه خبر است. *** *** و سر انجام پنجمین صفت مداد : همیشه اثری از خود به جا می گذارد. پس بدان هر کار در زندگی ات می کنی، ردی از تو به جا می گذارد و سعی کن نسبت به هر کار می کنی، هشیار باشی و بدانی چه می کنی.

 

وبلاگ به اميد سحر

چهل روز است هجران من و تو

 

که هر روزش مرا چندین چهل روز..

 

چهل منزل ، چهل محمل ، چهل زخم

 

اسيري و من و داغ و غم و سوز

 

تو و يك بوريا و يك نيستان

 

و دست و چشم و مشك و تير و دندان

 

من و يك كاروان و گوشواره

 

شب و ويرانه و ناخوانده مهمان

 

تو و ظهر و نماز و تشنه كامي

 

تو و داغ عزيزانت تمامي

 

من و عصر و رگِ ببريده بر لب

 

من و كعب ني و گرگان شامي

 

همه عشق و همه هجر و همه سوز

 

تنور و نيزه و تشت و شب و روز

 

چهل روز است هجران من و تو

 

که هر روزش مرا چندین چهل روز..

آشنا